Over een woord dat me al twintig jaar volgt, een tattoo in Athene en de ruimte tussen wie je was en wat zichtbaar mag worden.
Loop eens over ’t kerkhof.
Op elke grafzerk staan twee jaartallen.
Daartussen staat een streepje.
Dat streepje is geen detail. Dat is het hele leven.
Alles wat je koos.
Alles wat je niet durfde.
Alles wat je bouwde, verloor en opnieuw uitvond.
Je dash.
Het woord
Toen ik in 2005 mijn werk een naam moest geven, kwam er één woord.
Dash.
Dat was in een andere wereld. De voetbalwereld. Power, drive, beweging op het veld.
Dash werd mijn eenmanszaak. Later ook de naam van mijn hond.
Sommige woorden lopen gewoon mee. Ze veranderen met je mee en wachten geduldig tot jij snapt wat ze kwamen zeggen.
Dash werd TASH.
Geen rebranding omdat het “tijd was voor iets anders”. Een verschuiving. Het merk groeide mee met wat ik zelf begon te begrijpen.
Dat branding niet gaat over mooier lijken, maar over helderder worden.
Dat zichtbaarheid niet draait om harder roepen, maar om tonen wat klopt.
Athene
Dat streepje staat intussen ook op mijn pols.
Een gouden namiddag in Athene. Zon. Mijn liefste zus en twee zalige vriendinnen. Rosé in de hand, veel gelach, nog meer waarheid.
Ik vertelde over deze blog. Dat hij klaar was, maar dat ik twijfelde. Of ik het zo rauw mocht zeggen. Zo dicht op mijn vel.
Het antwoord kwam niet in woorden. Het kwam in inkt.
Van Dash naar TASH
We zochten een tattooshop en beslisten ter plekke. 65 euro voor de naald. De echte waarde: onbetaalbaar.
The Dash Club was geboren. We zijn met drie. Misschien straks met vier.
Maar het gaat niet over tattoos.
Het gaat over niet wachten tot alles af is voor je begint.
Ertussen
Bij veel ondernemers zit precies daar de spanning.
Ze zijn gegroeid. Hun uitstraling nog niet.
Ze zijn veranderd. Hun website vertelt nog het oude verhaal.
Ze hebben meer te brengen dan hun communicatie laat zien.
En dus wachten ze. Tot de planning rustiger wordt. Tot de website af is. Tot het “professioneel genoeg” voelt.
Intussen wordt het streepje gewoon verder ingevuld.
Merkwerk begint dan niet bij een kleurenpalet of een nieuw lettertype. Het begint bij wat er vandaag in dat streepje staat. Wat je gebouwd hebt. Wat je ontgroeid bent. Wat niet langer verstopt hoeft te blijven.
Daarom bouwen we bij TASH geen branding over iemand heen. We zoeken de lijn die er al is. En geven die één vorm.
Niet breken met wat was.
Wel kiezen wat mee mag.
Nu
Een merk dat klopt, voelt niet als een masker. Het voelt als thuiskomen. Voor jou, voor je team, voor wie moet begrijpen waarom ze bij jou moeten zijn.
Je merk is geen façade.
Het is je dash.
En die gebeurt niet later.
Wat staat er vandaag in de jouwe?
Sarah
